THIJS
Net als tegen Groen-Wit is de stemming in de kleedkamer bedrukt tijdens het kwartier tussen de eerste en de tweede helft. Gebogen hoofden en vooral Frank voelt zich heel erg rot omdat hij de strafschop heeft veroorzaakt. Leon baalt ontzettend omdat zijn schot tegen de paal ging. Ik zit zelf ook niet lekker in de wedstrijd. De meeste ballen gaan over de grond en ik heb daarom nog geen enkele keer mijn kopsterkte kunnen bewijzen. Op basis van het vertoonde spel is de voorsprong van Rood-Wit eigenlijk best verdiend. Daar moet ik ook wel eerlijk in zijn.
Ik zag mijn vader een keer zijn hoofd schudden langs de kant. Hij heeft sinds gistermorgen alle wedstrijden van ons gevolgd. Veel meer kan hij ook niet en ik vind het fijn dat hij in zijn toestand nog komt. Een ernstig ongeval heeft een definitief einde gemaakt aan zijn werk als truckchauffeur. Zijn been is zodanig gehavend dat hij niet meer mag werken. Gelukkig heeft mijn moeder een goede baan als secretaresse, zodat er voor ons drieën nog brood op de plank komt. En ik weet heel goed dat mijn vader ook dood had kunnen zijn, zoals vijf andere mensen die bij diezelfde kettingbotsing op de Duitse autobaan betrokken waren.
“Het gaat best goed,” geeft Ben aan, “Ik ga nu nog niets veranderen en ik hoop op dezelfde inzet als in de eerste helft. We scoren zeker één keer, dat hebben we tot nu toe elke wedstrijd gedaan. De spelers van Rood-Wit denken misschien al wel dat ze er zijn. Profiteer daarvan. Geloof in jezelf, geloof in ons team.”
“Het kan zat,” vult Michaël aan, “Zagen jullie hoe onrustig ze werden van één schot tegen de paal ? Nog zo’n kans en ze gaan met z’n allen voor het doel liggen.”
We drinken de thee op en de gezichten klaren weer wat op. Als de scheidsrechter ons komt halen, zijn we er klaar voor.
Het gaat inderdaad wat beter met ons. Rood-Wit is wat onzeker. Moeten ze de voorsprong verdedigen of proberen een definitieve tik uit te elen ?
Er wordt wel een tik uitgedeeld. Dat gebeurt als ik de bal van Yvo krijg en weg wil draaien. De linkshalf gaat niet voor de bal, maar tikt mijn enkel aan met de zijkant van zijn voet, waardoor ik een flinke smak op het gras maak.
Dolf komt naar me toe en na hem volgt ook de scheidsrechter. Mijn linkerenkel doet pijn en ik weet dat Ben geen risico wil lopen. Hij moet helemaal van de andere kant komen, omdat Rood-Wit natuurlijk richting de kantine voetbalt in de tweede helft en ik als rechtshalf dan aan de rand van het terrein speel.
“Laat Ruud maar invallen,” zeg ik als Ben een spons water op mijn enkel legt.
Ben knikt en terwijl ik van het veld strompel, neemt Ruud mijn positie over. Na 41 van de 70 minuten is de finale voor mij voorbij. Maar Ruud valt gelukkig goed in. Zijn passes komen wel terecht bij Sander en Leon, wat bij mij dus niet het geval was. Sander duikt een keer tussen twee verdedigers door en staat dan oog in oog met de keeper. Het schot volgt en het volgende ogenblik springt Juliët blij op van de bank in de dug-out. Michaël maakt een luchtsprong van jewelste en er wordt weer stevig op de reclameborden gerammeld. We zijn op gelijke hoogte gekomen. Het staat 1-1 na 12 minuten in de tweede helft. Ben heeft gelijk gekregen: we maken een doelpunt. Leuk is dat de jongens van Groen-Wit ook voor ons klappen. Mijn vader slaat met zijn krukken tegen de reclameborden voor zijn stoel.
Rood-Wit trapt af. De bal gaat naar links. Een speler glipt langs Yvo en zet de bal voor. Voordat Frank de bal weg kan koppen, zit er een hoofd tussen en slaat het leer achter Jochem in de touwen.
Harm vloekt naast mij in de dug-out. Juliëts gezicht is bleek van schrik en in de directe omgeving van onze dug-out is het plotseling stil. Nu moeten we weer 20 minuten achter de feiten aanhollen.
Maar het team lijkt niet in staat om nog een keer te scoren tegen Rood-Wit. De thuisclub verdedigt goed en geeft weinig weg. Harm wil er niet meer in, omdat hij fysiek niet veel in kan brengen tegen die sterke verdediging. Zo gaan er minuten voorbij. Wij vallen aan en Rood-Wit verdedigt.
“Hoe lang nog ?” vraagt Juliët op een gegeven moment naast mij.
“Nog 8 minuten,” antwoordt Ben.
Maar de bal wil er niet in. Een hard schot van Ruud wordt door de keeper keurig naast getikt. Dat betekent een hoekschop voor ons.
Leon neemt de bal vanaf de linkerkant. Dat wordt een lekkere indraaier. Anke wil de bal koppen, maar kan er net niet bij. De keeper is dan op zijn post. Opeens gooit hij woest de bal op de grond.
“Penalty !” hoor ik wat jongetjes opgetogen roepen en ik hoef niet te kijken wie dat zijn.
De scheidsrechter geeft aan dat een verdediger van Rood-Wit Anke aan haar shirt heeft getrokken, waardoor zij niet op tijd naar voren kon lopen om de bal in te koppen.
Iedereen kijkt naar Yvo. Hij neemt altijd de penalty’s als hij speelt. Als hij raak schiet, worden het straks weer strafschoppen. Mist hij, dan is het einde verhaal.
De keeper probeert Yvo wat af te leiden. Ik zou niet graag in zijn schoenen staan. Harm en ik staan voor de dug-out als Yvo de belangrijkste penalty van dit seizoen neemt.
Michaël springt nog hoger dan net en wij drieën omhelzen elkaar even. 2-2, dat wordt dus penalty’s nemen.
De aanvallers van Rood-Wit gaan weer naar voren. Weer zo’n bal naar links. Snel tikt de middenvelder de bal langs Yvo. Maar nu zit Dolf er goed tussen. Hij schiet de bal in het wilde weg naar voren. Anke gaat er achteraan, hoewel de keeper veel dichterbij de bal is. Hij schiet de bal naar de libero, maar hoort dan een schreeuw van de jongen die wordt aangespeeld. Daar zit opeens een blauwe sok tussen, die nu op volle snelheid doorgaat. De keeper wil zijn fout goedmaken, maar duikt tevergeefs naar de bal die door Anke richting het lege doel wordt geschoten. Met gestrekt been probeert de linksachter het leer nog zodanig van richting te veranderen dat het niet tussen de palen terecht komt. Maar als de bal ondanks een rake tik van de linksachter toch het net in rolt, verbreekt Michaël zijn hoogspringrecord en komen alle supporters van ons naar de tribune om mee te juichen. Anke wordt door Leon omhoog getild en ze zwaait naar de mensen die klappen.
De spelers van Rood-Wit zitten verslagen op de grond. Drie minuten geleden waren ze nog bijna zeker van de toernooizege. Nu fluit de scheidsrechter af en vallen onze spelers en supporters elkaar in de armen. Enkele jongens van Groen-Wit komen ons feliciteren. Wat een feest. We zijn zo blij met de winst. Ik geniet als Juliët en Anke elkaar innig omhelzen zoals ik nog nooit twee hartsvriendinnen heb zien doen. Een paar meter verder zie ik Dolf dansen met zijn opa. De zestiger is net zo blij als de jongens van Meeuwen E, die ons zo gesteund hebben. Leon en Nadine zoenen elkaar en Yvo pakt Tina om haar schouders. Ben en Michaël staan er van afstand naar te kijken. Glimlachend komt de scheidsrechter naar hen toe en vraagt of Michaël de vlag nog terug wil geven.
“O ja, natuurlijk,” mompelt deze en hij geeft de scheidsrechter een hand. Ben doet hetzelfde en dan loopt de hele club naar het podium bij de kantine, waar acht bekers staan te wachten. Vijf kleine en drie die telkens wat groter worden.
Purmersport is de eerste ploeg die een beker in ontvangst mag nemen. De achtste prijs is dat en zo worden alle teams die vandaag hebben gespeeld, opgenoemd. Er klinkt applaus als Rood-Wit de tweede prijs krijg, maar er is gejuich als Meeuwen C1 wordt genoemd als toernooiwinnaar. Frank haalt de beker op en dan moet het hele team voor alle Meeuwen-supporters die een fototoestel bij zich hebben, poseren.
Gaaf is het wanneer we met z’n allen het lied “Olé, we are the champions” inzetten en zo naar de kleedkamer lopen. Ruud zet de douches aan en grijpt Maarten vast. Beide jongens gaan in hun voetbalkleren onder de douche. Zeker vier jongens grijpen Michaël dan en hoewel hij flink tegenstribbelt, gaat hij er ook onder. Anke en Juliët laten zich vrijwillig natmaken. Het is maar goed dat Juliët haar voetbalkleren nog aan heeft. Even later heeft iedereen zijn schoenen uit en plonsen we op de sokken en in de voetbalkleren door de waterstralen. Het lied wordt weer ingezet en iedereen lijkt alles even te vergeten. Een mal gezicht, maar de hechte groep die wij met z’n allen vormen, is ongekend, zelfs voor Meeuwen-begrippen.
Als ik zie dat de E-jeugd lachend in de kleedkamer staat te kijken, spring ik onder de stralen vandaan richting het drietal. Gillend rennen ze de kleedkamer uit.
Ik denk aan morgen. Morgen zit ik thuis, zonder de anderen. Een week vakantie en geen f… eh… niks te doen. Ach ja, ik red me verder wel.
Mijn handdoek ligt in mijn tas. Ik trek mijn shirt uit en begin mijn bovenlichaam af te drogen. Anke en Juliët zoeken hun eigen kleedkamer op, zodat het hele team zich kan omkleden.
BEN
Pas nu besef ik dat ik een enorme bofkont ben. Ik ben leider van het meest hechte team van de Meeuwen. Twaalf jongens en twee meiden, die plezier in het voetballen hebben en met alle inzet veel kunnen bereiken.
Michaël zit naast me als we samen wat drinken aan de bar bij Rood-Wit. De jongen weet dat het jeugdbestuur de komende week gaat vergaderen over het al dan niet aanblijven van de jeugdleiders. Zoals ieder jaar stopt een aantal, maar het jeugdkader van volgend seizoen moet zo langzamerhand wel een keer ingevuld worden.
“Weet je,” vertelt Michaël, “In Enschede, waar ik na de zomervakantie ga studeren, is een club die een leider zoekt voor het E1-team. Een klasgenoot van mij is daar hoofdleider. Hij heeft mij gevraagd of ik met hem wil samenwerken.”
“En,” vraag ik, “Doe je het ?”
Michaël schudt zijn hoofd. “Ik blijf hier,” zegt hij, “De Meeuwen is mijn club en C1 is mijn team. Niemand die mij hier weg krijgt.”
Het feit dat veel ouders ons bedanken voor dit seizoen, zegt genoeg hoe men over ons denkt.
“Als alle leiders zo waren als jullie twee, dan waren er een hoop minder problemen met de jeugd,” vindt Maartens vader.
Volgende week is er een vergadering van het jeugdbestuur, waarin de indeling van de leiders per team wordt bepaald.
Ik hoop dat er genoeg leiders zijn.
Dit was het laatste deel van het verhaal.
Arjan Knoop (1970) is grensrechter bij DEC ’10 D1 en is een echte voetballiefhebber. Verder speelt hij accordeon en schrijft hij liedjes en verhaaltjes. Dit verhaal is geschreven in 2004.
Voor reacties: Arjan.Knoop@ziggo.nl