MICHAEL
Er vanuit gaande dat de Denen hun laatste duel niet verliezen, wordt onze tegenstander de winnaar van het duel tussen Blauw-Blauw uit Zuid-Limburg en het in donkerpaars geklede Purmersport uit de gelijknamige polder in Noord-Holland. De Limburgers mòeten winnen, de paarsen hebben aan een gelijkspel voldoende. Ben en ik gaan allebei naar het duel kijken en we “krijgen” Jochem mee.“Blauw-Blauw heeft een goede keeper,” geeft Jochem aan, “En die aanvoerder schiet penalty’s in de kruising.”“Dat klinkt goed,” meent Ben.Bij Purmersport zie ik een zwakke verdediging. Het is maar goed voor hen dat Blauw-Blauw niet zulke snelle aanvallers heeft als wij. De Denen liepen er met 5-1 overheen, maar juist door de weinig creatieve aanvallen van de Limburgers wordt het een saai potje. Nu begrijp ik waarom die ploeg nog maar 3 keer heeft gescoord. Een goede keeper levert punten op, maar een slechte aanval kost nog meer punten. Voorzetten lopen op niets uit en als de laatste man een bal laat glippen, is er niemand om het af te maken.Purmersport vindt het best en kort voor rust wordt een fraaie aanval door de spits afgerond: 1-0 voor de Noord-Hollanders. Dat zullen ze niet meer uit handen geven.
Ik heb het idee dat Ben vanmiddag de snelste spelers in het veld wil hebben. Anke speelt als ze spelen kan. Ik maak me zelf meer zorgen over Leon.Lang hoef ik niet te zoeken. Hij zit tegen de achtervanger van één van de doeltjes op het trainingsveld met een meisje van ongeveer zijn leeftijd dat ik ken. Ze eten broodjes en praten wat met elkaar. Als Nadine er is, trekt Leon zich na de wedstrijd vaak terug van het team. De meesten van ons weten dan ook wel wanneer we het tweetal kunnen storen. Praten ze gezellig met elkaar of zitten ze naast elkaar met een arm om elkaar heengeslagen, dan mogen we er rustig even bij gaan zitten. Maar als Nadine in Leons armen ligt en hij is haar aan het strelen, dan moet je hen met rust laten.“Zo, hoe is het met onze zieke ?” vraag ik, terwijl ik naast Leon tegen het hek ga zitten.“Iets beter,” geeft deze aan, “Ik heb geen hoofdpijn meer, maar ik ben nog wel moe en draaierig.”Ik voel even op het voorhoofd van de jongen. Normale temperatuur.“We zien het vanmiddag wel,” zeg ik dan.
De twee wedstrijden van poule D zijn nog bezig. Purmersport staat nog altijd voor en ook de Denen zijn aan de winnende hand. Vanmiddag treffen we dus de ploeg uit Noord-Holland, die verdedigend geen sterke indruk maakt. Durf ik te beweren dat we de halve finale gaan halen ? Dat doen we sowieso, maar de halve finale voor de plaatsen 1 t/m 4 ? Als ik die jongens van Purmersport zie spelen, denk ik dat we het makkelijk kunnen. Achterin de boel goed dichthouden en voorin met snelle spelers de wedstrijd beslissen.
VICTOR
Onze middagwedstrijd is pas om vijf uur. We spelen tegen Purmersport uit Noord-Holland. Ik heb ze straks zien spelen in die afgrijselijke donkerpaarse shirts. Als ik bij de Meeuwen zo’n shirt moest dragen, was ik bij een andere club gaan voetballen.Ik hoop in ieder geval dat ik mee mag spelen. Leon zal wel niet spelen, Anke zal haar rentree gaan maken. Maar dan zullen er nog twee uit moeten. Tot nu toe heb ik alle minuten nog gespeeld. Maar dat geldt ook voor Jochem, Frank, Pim en Thijs.Nou leken die Noord-Hollanders niet bepaald de moeilijkste tegenstanders. Die verdediging, daar komen wij wel door, en die aanvallers ? We zien wel.
Soms zou ik wel willen ruilen met Maarten. Na Harm is hij de jongste van het team, maar behalve op doel kun je hem overal neerzetten in het veld. Hij is snel en niet bang om een tegenstander onderuit te halen. Dit toernooi valt echter alles wel mee. Ik heb nog geen slechte scheidsrechter getroffen, dus ik ben nog niet boos geweest op de leiding. Maarten heeft nog niemand echt hard aangepakt. Alleen Dolf heeft verzaakt toen hij moest meeverdedigen. Ik ben benieuwd of Ben hem vanmiddag opstelt. Vanmorgen heeft hij de hele wedstrijd bij de dug-out staan kijken, maar niet met een blij gezicht. Die actie van Juliët vond ik trouwens best strak. Geen doelpunt maken tegen Groen-Wit, omdat Maasland niet naar de kwartfinale mocht. Wat zullen die lui gebaald hebben. Om eerlijk te zijn gunde ik het Groen-Wit ook meer en ik heb de indruk dat dat bij het hele team zo was.Jochem trekt mij aan de mouw.“Heb jij niks te doen ?” vraagt hij.“Wat wil je doen ?” informeer ik.“Even wat penalty’s oefenen,” legt de keeper uit, “Voor het geval dat.”O ja, dat is waar ook. Als de stand gelijk is aan het eind van de wedstrijd, moeten we strafschoppen nemen. Dat kan nooit kwaat om even te oefenen, dus ik ga met Jochem, Yvo en Frank mee. Een paar jongetjes van de thuisclub maken plaats voor ons als wij gaan schieten. Frank laat deze kinderen eerst allemaal een strafschop nemen en dan zijn wij aan de beurt.Onze penalty-specialist is Yvo. Die mist er bijna nooit één. Bij een speciale gelegenheid vorig seizoen kwam er een keeper van een hoofdklasser uit de buurt en mochten alle spelers van Meeuwen C1 en D1 drie strafschoppen nemen. Yvo was als laatste aan de beurt, knalde ze er alledrie in en kon toen meteen de prijs in ontvangst nemen omdat het niemand anders was gelukt om die keeper drie keer te kloppen.“Hier, moet je kijken,” hoor ik een jongen zeggen, “Die lui gaan oefenen op strafschoppen omdat ze denken dat ze gelijk kunnen spelen tegen ons.”Twee paarse trainingsjasjes lopen naar ons toe.
“Dat zien jullie bijna goed,” grinnik ik, “We zijn aan het oefenen voor het geval dàt we gelijkspelen tegen jullie.”“En zijn jullie de besten ?” vraagt de andere jongen, “Wij hebben vijf van die goeie spelers, die nooit een penalty missen.”Laat hen maar opscheppen. Bij penalty’s heb ik altijd het volste vertrouwen in Jochem. Ik hoop dat mijn vader straks nog even komt kijken. Hij zal wel niet het hele weekend alleen thuis willen zitten. Gelukkig voor hem moet hij maandag wel weer gewoon werken, waar ik vakantie heb. Wel jammer dat hij net die dagen vrij is waarop ik hier zit met het voetbalteam. Ik moet hem toch eens bijbrengen dat hij weer een hobby moet zoeken. Vroeger ging hij vaak biljarten in het café, maar daar wil hij nooit meer naartoe sinds mijn moeder….. Het is nu drie jaar geleden en ik mis haar nog elke dag. En die dronken automobilist die haar toen heeft aangereden, rijdt al weer rustig rond in zijn woonplaats. Alsof er niets gebeurd is. Alsof het normaal is dat je een vrouw van 42 jaar doodrijdt met drank op en daarvoor een jaar rijontzegging krijgt en verder niks. Vanavond stapt hij weer in zijn auto en gaat hij naar de kroeg. De klootzak.
DOLF
Anke en ik zijn de enigen die nog geen twee volledige wedstrijden hebben gespeeld. Vanmiddag hebben we even een balletje getrapt met een groepje. Anke is weer helemaal fit en bij mij ging het ook lekker. Als Ben nu eerlijk is, houdt hij Thijs buiten de ploeg, want dat is de enige middenvelder die nog niet is gewisseld. Of hij gaat 3-4-3 spelen met Ruud en mij allebei in het midden en maar drie verdedigers. Nee, dat toch maar niet, want dan moet ik me weer laten terugzakken en dat ging tegen Rood-Zwart ook al niet goed.
Mijn vader en opa zijn hier sinds twee uur vanmiddag. Straks komen mijn moeder en zusje ook nog. Opa is helemaal gek van voetbal. Vroeger ging hij vaak naar FC Twente kijken en daar is hij nog steeds fan van. Mijn ouders houden geen van beiden van voetbal, maar ik kan me niet voorstellen dat mijn vader liever met moeder en Yvonne gaat winkelen dan dat hij een wedstrijd van Meeuwen C1 verplicht bekijkt. Winkelen met Yvonne is sowieso niet leuk. Ze zeurt steeds om speelgoed en om een ijsje en om één broek of trui te kopen, heeft ze een hele middag nodig. Afgelopen week hoorde ik moeder zeggen dat ze én een nieuwe broek én nieuwe schoenen nodig heeft. Nou, dan kun je je lol wel op. Het zal me heel erg verbazen als die twee om vijf uur al weer hier zijn als we beginnen.
Ben heeft inderdaad gekozen voor 3-4-3 met Ruud en mij naast elkaar in het midden. Purmersport speelt met een 4-4-2-opstelling en dan hebben wij genoeg aan drie verdedigers, zo vindt de leider. Maarten staat op de plaats van Thijs. Achterin is Frank uit de basis verdwenen. Pim is nu onze laatste verdediger, terwijl hij normaal vòòr Frank speelt. Leon zit met Nadine langs de kant. Hij voelt zich nog steeds niet helemaal lekker.
“Dolf,” geeft Ben aan, “Ik wil van jou vanmiddag dat je meeverdedigt zodra de tegenstander over de middellijn is. Dan zak je tot tussen Pim en Ruud. Voor de rest mag je bewegen wat je wilt op het veld, maar dit eis ik van je. Gisteren deed je het niet, daarom heb ik je gewisseld en had ik vanmorgen geen moeite met de opstelling. Ik heb nu Frank geofferd ten gunste van jou en ik wil dat je nu laat zien dat je je wèl aan de opdracht kunt houden. Zo niet, dan komt Frank er weer in en ben jij de rest van dit toernooi reservespeler. Is dat duidelijk ?”“Ja,” knik ik.“Kom op hè, Dolf,” zegt Frank, “Laat ons niet in de steek.”Jochem is vanmiddag aanvoerder omdat Frank en Leon allebei niet meespelen. Hé, dat gebeurt maar heel weinig.
Doel: Jochem (aanvoerder)Achter (v.r.n.l.): Yvo, Pim, VictorMidden: Maarten, Ruud, Dolf, AnkeVoor: Sander, Harm, Juliët
Reserve: Leon, Frank en Thijs
Er zijn best veel toeschouwers van onze club en we mogen weer op het hoofdveld, waar net een strafschoppenserie heeft bepaald dat Achilles ’54 onze volgende tegenstander wordt als we de wedstrijd van vanmiddag winnen. Mijn opa klapt enthousiast in zijn handen. Mijn vader zal eerst wel even goed moeten kijken wie er allemaal meespelen. Ik geloof dat hij het afgelopen seizoen twee wedstrijden van ons heeft gezien: de twee uitwedstrijden waarvoor hij als chauffeur op het papier stond vermeld.
Scheidsrechter is de heer Morssink. Een grote man die volgens mij niet met zich laat sollen. Ik hoop maar dat Victor zijn mond dicht kan houden.De aanvoerder van Purmersport wint de toss en laat de teams draaien. Jochem is al helemaal naar het achterste doel gelopen en moet dus nu weer terug naar het doel dat het dichtst bij de kantine staat. De zon komt van opzij, daar hebben we allemaal wel last van. Wij mogen aftrappen. Ruud en ik lopen naar de stip. Er wordt gefloten en dan zijn we begonnen.
JULIET
Tot nu toe gaat het heel goed hier, ook voor mij persoonlijk. Anke staat weer op het veld, ik heb gescoord vanmorgen en gisteravond heb ik een hele tijd met Sander langs de waterkant gelopen en gezeten. De rechtsachter en rechtshalf hebben net even gegrinnikt toen Anke en ik onze posities innamen.Daar komt een pass van Ruud op mij. Ik krijg de bal in de voeten en ga binnendoor tussen mijn mannetje en de verdediger naast hem richting het strafschopgebied. Dan komt de voorzet richting Harm en Sander. Helaas voor ons pakt de doelman de bal klemvast. Hup, lange uittrap en daar is Dolf al weer aan de bal. Het valt me op dat Purmersport veel balverlies lijdt en ik hoop dat we daarvan kunnen profiteren. Sander misschien, ja, die gaat goed langs zijn tegenstander. Gewoon op snelheid, nog een tegenstander voorbij en dan staat hij alleen voor de keeper. Maak hem, Sander. Yes !O, wat vroeg in de wedstrijd. We hebben volgens mij nog geen vijf minuten gespeeld. Natuurlijk loop ik net als de jongens even naar Sander toe om hem een hand te geven.
Kort na de aftrap komt er weer een pass op Sander. De scheidsrechter fluit en tot mijn grote verbazing zie ik de collega van Michaël met de vlag omhoog staan. Gelukkig voor hem staat hij niet bij onze dug-out te vlaggen. Dat kan nooit buitenspel geweest zijn. Sander kijkt vragend naar de scheidsrechter.Hup, weer een bal op Sander en nu wordt hij gewoon omvergeduwd door de linksachter van Purmersport. Zijn die jongens bang voor hem omdat hij zo snel is ?“Juliët, even ruilen,” Anke komt naar voren en ik laat me wat terugzakken. Ruud neemt de vrije trap en alsof ze het afgesproken hebben, komt de bal precies op de plek waar Anke naartoe loopt. Mijn vriendin neemt de bal vol op de slof, zoals ze dat zeggen, en jaagt het ding daarmee pardoes langs de keeper het doel in: 2-0 na nog geen tien minuten.Anke en Ruud geven elkaar een hand en ik geef haar een dikke knuffel. Zo fijn vind ik het dat we weer samen in het veld staan. Ik was zo kwaad op die jongen van Maasland dat ik zijn team de kwartfinale niet gunde. Omdat ik opzettelijk de bal naast schoot, staat Groen-Wit nu op veld 2 en zitten die Zuid-Hollanders nu in de auto op weg naar huis. Sander en ik hadden nu samen topscorer kunnen zijn van ons team. Sander en ik samen…..
Goede pass van Anke op mij. Ik glip weer langs mijn verdediger. Dan ren ik richting het doel. Ik zie Harms hand omhoog gaan, maar net voordat ik wil voorzetten, zie ik de andere verdediger voor mij verschijnen. Met een flinke snelheid bots ik tegen hem aan. Oef, dat doet even pijn en ik krijg heel weinig lucht.Harm komt naar me toe en zegt: “We krijgen een penalty.”“Help me liever,” kreun ik, “Ik krijg bijna geen lucht.”De scheidsrechter komt kijken en Anke en Sander knielen bij me neer.“Ben, kom gauw,” hoor ik Sander roepen.Gelukkig is het snel over als Ben me even achterover trekt terwijl ik rechtop sta. Sander en Anke hebben mij allebei vast en ik vind het fijn dat de scheidsrechter even de tijd neemt voor de behandeling.“Wil je er uit ?” vraagt Ben.“Het gaat wel weer,” geef ik aan.“Ik houd haar wel in de gaten,” belooft Anke.Fijn, zo’n vriendin. Een betere kan ik me niet wensen.In de rest van de eerste helft doe ik het rustig aan. We staan met 3-0, natuurlijk schoot Yvo raak vanaf 11 meter, en Purmersport heeft nog geen kans gehad.
Ruud probeert het nog een keer van buiten het strafschopgebied, maar nu zit de keeper er goed bij. Die jongen doet zijn best, terwijl de rest van zijn team het wel gelooft na die 3-0. Wij weten dat de winst in de knip zit. Er mag wel een wonder gebeuren wil die club nog terugkomen in de wedsrijd.Kort voor rust probeert Sander het nog een keer door aan te zetten van buiten de 16 meter. Hij wordt iets aangetikt en er komt een vrije trap op een meter buiten het strafschopgebied. Ruud hoeft de vrije trap niet eens op te eisen, want iedereen wil graag dat hij hem neemt. De keeper van Purmersport zet een muur neer. Harm en Sander gaan naar voren, Anke en ik blijven allebei buiten de beruchte lijnen voor het geval de bal afgeslagen wordt.De scheidsrechter blaast op zijn fluitje. Ruud neemt de vrije trap, de bal gaat over de muur en de keeper staat aan de grond genageld als de bal links voor hem in het net vliegt: 4-0.Natuurlijk zijn we opgewekt als we naar de kleedkamer gaan. Anke en Sander lopen bij me en ook Michaël komt even vragen hoe het gaat.
De jongens die straks lachten omdat wij op penalty’s gingen oefenen, lopen nu beteuterd van het veld. Purmersport is in de eerste helft maar één keer in de buurt van het doel geweest en toen heb ik de bal gepakt. Onze supporters zijn blij en ik ook. We hebben de halve finale in de knip, want het gebeurt zelden dat ik in één helft 4 doelpunten tegen krijg. Daarvoor is onze verdediging te sterk en die paarse truien bakken er helemaal niets van. Ik snap niet hoe die in de kwartfinale terecht zijn gekomen. Hun verdediging is zo lek als een mandje, die keeper is de beste van het team.
JOCHEM
Pim staat zijn plaats vrijwillig af aan Frank. Ben vindt het prima. Hij geeft het team nu even wat vrijheid en het is voor Frank ook leuk dat hij nog een halve wedstrijd kan spelen.Purmersport lijkt de draad nu pas op te willen pakken. De ploeg gaat het over een ander boeg gooien door fel in de duels te gaan. Eerst krijgt Ruud een flinke duw en even later is Maarten aan de beurt als hij een mannetje passeert. Het helpt trouwens niet veel. De Noord-Hollanders zijn nauwelijks gevaarlijker dan in de eerste helft. En die drang naar voren hebben wij natuurlijk niet meer na de 4-0. De klok tikt langzaam door. Twee dingen mag je mij nu wel geven: een stoel om op te zitten en een broodje om te eten.
Eén kans zowaar voor Purmersport, maar die bal kan ik gemakkelijk pakken. Iedereen is op onze helft en ik probeer maar een verre uittrap. Juliët gaat er achteraan en onze supporters maken opeens lawaai. Och, die grensrechter staat weer met zijn vlag omhoog. Maar ik hoor geen fluitje. De keeper komt uit en Juliët tikt de bal langs hem heen. Dat wordt dus 5-0. Ja hoor, het protesteren van het publiek gaat over in gejuich en Juliët komt helemaal naar mij toe om me te bedanken voor die mooie uittrap. Alles wat Purmersport is, staat nu rondom de scheidsrechter. Ook de man met de vlag is het veld ingekomen. Tsjonge, wat een ophef. Of je nou de kwartfinale met 4-0 of met 5-0 verliest.
Wij doen het rustig aan. Thijs komt in de laatste 10 minuten nog op Victors plaats op linksachter. Zo is iedereen een keer gewisseld, behalve ik. En als de scheidsrechter heeft afgefloten, zitten wij in de halve finale. Lekker weer de 0 gehouden als keeper.De Denen hebben met 2-0 van Groen-Wit gewonnen en moeten morgen in de halve finale tegen de thuisclub Rood-Wit. Vanavond mogen de toeschouwers naar de boerderij komen voor een feestje. Ik hoop maar dat dat feestje buiten is.
Wil je weten hoe gezellig de avond wordt en voor wie de avond wel heel speciaal wordt ? Lees dan volgende week het zevende deel van dit verhaal.