Deel 3

Tot nu toe:

Het Twentse Meeuwen C1 is drie dagen op toernooi bij Rood Wit C1, dat bij het team in de competitie zat. Het team logeert op de hooizolder bij de boerderij van de neef van trainer Walter. De eerste wedstrijd werd gewonnen van Maasland. 

PIM
We komen terecht op veld 2 bij de wedstrijd tussen Achilles ’54 uit de buurt van Eindhoven en een Duitse club uit Düsseldorf. De Duitsers hebben hun eerste wedstrijd gelijkgespeeld met 1-1 en Achilles kreeg kansloos met 3-1 op de kop. Die spelen met rood-witte shirts en blauwe broeken, terwijl de Duitsers groen-gele shirts en groene broeken aan hebben. Achilles mag niet opnieuw verliezen, want dan ligt de ploeg uit het toernooi.De Duitsers spelen fel op de bal en deinzen niet terug voor flinke overtredingen. Als de Achilles-rechtsbuiten zijn man een keer passeert, wordt hij gewoon onderuit gehaald.“Zo,” mompelt Jochem, “Die kunnen wij beter niet treffen.”“Voor de halve finale komen we ze niet tegen,”ik ken het wedstrijdschema al uit mijn hoofd.Ik zie dat de Duitsers hetzelfde doen als Maasland straks bij ons deed: gewoon verdedigend spelen en af en toe met een felle uitbraak proberen te scoren. En als één van de Duitse jongens in het strafschopgebied een licht duwtje in de rug krijgt, gaat hij languit op de grond.“Ha ha, daar trapt die scheids mooi niet in,” grinnikt Ruud.De coach van Düsseldorf windt zich op langs de lijn. Hij grijpt naar zijn hoofd en tiert: “Das ist doch unglaublich !”

Even later is Achilles weer in de aanval. Weer gaat de bal naar de rechtsbuiten. De grensrechter vlagt voor buitenspel.“Absoluut geen buitenspel,” zeggen Ruud en Jochem tegelijk. Ik heb het ook gezien. We staan op één lijn. Gelukkig heeft de scheidsrechter het ook goed gezien. Hij geeft aan dat hij door laat spelen en voor de tweede keer tikt een verdediger de speler tegen zijn voet.“Au, verdomme,” de jongen hinkt een paar meter verder en gaat dan zitten. Het fluitje heeft geklonken.“Dat is een penalty,” meent Jochem.Ja hoor, de scheidsrechter wijst naar de stip en terwijl de coach van Achilles naar zijn speler snelt met de waterzak, wordt de scheidsrechter belaagd door 11 Duitse spelers en de man met de vlag, die hem woedend en met wilde gebaren uitlegt dat die rechtsbuiten wel een meter buitenspel stond toen hij werd aangespeeld. We kunnen de man letterlijk verstaan, hoewel hij bijna 30 meter van ons af staat.“Een leuke ploeg,” mompelt Ruud, “Schoffelt iedereen maar onderuit als het te gevaarlijk wordt.”

De rechtsbuiten ruilt even van positie met de rechtshalf, die zich dan ook maar meteen opoffert om de strafschop te nemen.Alledrie klappen we even in de handen als de bal langs de keeper in het net vliegt. De assistent-scheidsrechter kijkt ons even boos aan als ik een “yes” laat horen omdat Achilles met 1-0 voor staat.“Ihr habt es auch gesehen,” zegt hij tegen ons, “Es war abseits und kein Elfmeter.”“Ja, lul maar lekker, mannetje,” mompelt Ruud.Achilles wordt gesterkt door dit doelpunt en pal voor rust schiet de midachter de bal van 25 meter richting het doel. Eén van de verdedigers krijgt het leer tegen zijn been en verandert de bal zodanig van richting dat de keeper tevergeefs hoopt dat het ronde ding nog net naast gaat: 2-0 voor de ploeg uit Noord-Brabant.Natuurlijk moet de scheidsrechter een enorm gezeur aanhoren van diverse Duitsers. Ik loop een stukje mee om te vernemen hoe de ruststand op het andere veld is. Daar blijkt nog niet gescoord te zijn.Gelukkig loopt de nummer 9 van Achilles weer normaal.“En dan zeggen ze ook nog dat het geen penalty is,” hoor ik hem tegen een ploeggenoot zeggen, “Hij schopt mij gewoon tegen de voet.”We gaan in het gras zitten aan de andere kant, zodat we nu vlakbij de dug-out van Achilles zijn op de helft waar de rood-wit-blauwen over een kwartier gaan proberen om de definitieve knock-out uit te delen.

Het is lekker weer. Gelukkig niet te warm, want als het erg warm, erg koud of erg nat is, ben ik veel minder geconcentreerd. Ik speel met dit weer het beste en ik ben daarom ook blij dat de voorspellingen voor het weekend net zo zijn als voor vandaag. Op dit soort toernooien ben ik dol. Soms ga ik zelfs mee met E of F als die ergens op toernooi gaan. Om de scores bij te houden en ook omdat die jochies het wel leuk vinden als er spelers uit hogere teams komen kijken. Heel af en toe komen er ook wat naar onze wedstrijd kijken.

De Duitse coach praat nog steeds met de scheidsrechter als de teams weer op het veld komen. Maar de arbiter laat zich niet van de wijs brengen en zet het spel weer in gang. Achilles laat zich wat meer zakken en vindt dat de Duitsers het spel maar eens moeten maken. Maar het lijkt wel alsof die daar helemaal geen zin in hebben. Er gaat een kwartier voorbij zonder dat de bal één keer over de achterlijn of de doellijn verdwijnt.  Jochem geeuwt een keer en Ruud en ik nemen die geeuw allebei over.Dan wordt de bal weer naar de rechtsbuiten gespeeld. Hup, daar is hij zijn man al weer voorbij.“Daar komt 3-0,” voorspelt Jochem. Maar de Duitse verdediging laat het er niet op aankomen. Dezelfde verdediger als straks loopt naar hem toe en als de speler van Achilles hem wil passeren, deelt hij een flinke elleboogstoot uit, waardoor de jongen voor de derde keer tegen het gras gaat in deze wedstrijd.Nu wordt de coach van Achilles helemaal woest.“Dit is toch niet normaal meer !” roept hij.

Ik kijk naar de grensrechter en waar ik stiekem op hoop, gebeurt ook. In de borstzak van de scheidsrechter zit behalve een pen en een papier nog een derde voorwerp en dat voorwerp komt nu tevoorschijn.“Rood,” Ruud stoot mij aan en in de dug-out vlakbij ons wordt geklapt.“De scheidsrechters kunnen de volgende maatregelen nemen,” lees ik voor uit het boekje, “1. waarschuwing, tijdstraf van 5 minuten, 2. tweede waarschuwing, tijdstraf voor de rest van de wedstrijd, 3. veldverwijdering, tijdstraf voor de rest van de wedstrijd. Bij zeer ernstige overtredingen mag de scheidsrechter een direct rode kaart geven. In dat geval wordt de speler uitgesloten voor verdere deelname aan het toernooi.”“Mooi zo,” meent Ruud.

Helaas moet het slachtoffer het veld ook verlaten. Hij voelt zich wat duizelig en gaat in de dug-out zitten. De trainer geeft hem een natte spons en die drukt hij tegen de zijkant van zijn hoofd.Achter de bal neemt plaats dezelfde man die straks de penalty nam. Dit keer is het een vrije trap. Het fluitje klinkt en met een fraaie boog over de muur verdwijnt de bal precies in de kruising,“Wat een goal,” reageert Ruud verbaasd en tevreden tegelijk.De jongens van Achilles vinden het best zo. Vanmorgen hebben ze keihard geknokt tegen een team met Turkse jongens uit Amsterdam. Die match ging met 3-1 verloren en deze wedstrijd wordt met 3-0 gewonnen. Omdat de andere teams met 1-1 gelijk hebben gespeeld, staat Achilles nu tweede achter het Turkse team.Met z’n drieën lopen we terug naar de kantine. Over anderhalf uur moeten we zelf weer spelen. Tegenstander is dan Rood-Zwart uit Friesland. Bij winst zijn we zo goed als zeker geplaatst voor de tweede ronde. 

YVO

“Yvo, mag ik je even spreken ?” Ben komt naar me toe en dan weet ik al hoe laat het is.“Ik heb gehoord dat Rood-Zwart een snelle linksbuiten heeft,” zegt hij tegen mij, “En daarom wil ik graag in de basis beginnen met Maarten op jouw plaats als rechtsachter. Maarten heeft nog niet gespeeld en met Ruud en Harm in plaats van de twee meiden heb ik mijn belofte meer dan waargemaakt dat iedereen zeker een halve wedstrijd zal spelen. Behalve Anke heeft iedereen dan een volle wedstrijd meegedaan.”Ik knik begrijpend.

“Ik heb Maarten gewaarschuwd dat hij bij de eerste de beste forse overtreding direct wordt gewisseld,” gaat Ben verder, “De scheidsrechters zijn niet mild. Ik hoorde van Pim dat er al een jongen met rood is weggestuurd. Die kan het toernooi dus verder vergeten.”Tja, wat moet ik zeggen ? Het is even balen.“Het is niks tegen jou persoonlijk,” verzekert Ben me, “Ik wil alleen de snelste man op die speler.”“Het is goed,” mompel ik en hij geeft me een schouderklopje. Het standpunt is zeker goed, maar ik vind het niet leuk dat het ten koste van mij gaat. Misschien speelt die jongen nu wel rechtsbuiten. Dan kan ik er in voor Victor.

Doel: Jochem

Laatste man: Frank (aanvoerder)Achter (v.r.n.l.): Maarten, Pim, Victor

Midden: Thijs, Ruud, Dolf

Voor: Leon, Sander, Harm

Reserve: Yvo, Juliët, Anke (geblesseerd)

Dolf en Ruud hebben van plaats gewisseld ten opzichte van het slot van de eerste wedstrijd. Harm is op Juliëts plaats en dat vind ik niet verkeerd. Ik ben nog altijd van mening dat voetbal niks voor meiden is. Anke is nu al geblesseerd en Juliët wil niet spelen omdat ze bij haar vriendin wil blijven zitten. Wat heb je nou aan die twee ?Scheidsrechter is de heer Stroom, die ik vanmorgen het veld zag opkomen voor de partij na onze wedstrijd.

De Friezen mogen aftrappen. De bal gaat naar de linksbuiten en die glipt meteen op volle snelheid langs Maarten heen. Er komt een voorzet en een snoeiharde kopbal die net over het doel heen vliegt. Wow, Rood-Zwart is na een halve minuut al dichter bij een treffer dan Maasland in de hele vorige wedstrijd tegen ons is geweest.Maar Maarten heeft de hint goed begrepen. Hij maakt geen overtredingen, maar jaagt de bal keihard het veld uit zodra hij daarvoor de gelegenheid krijgt. Thijs laat zich iets verder terugzakken, waardoor het middenveld van Rood-Zwart die snelle knul veel moeilijker kan aanspelen. Zo weet hij een bal te onderscheppen en naar Leon te spelen. Leon passt meteen op Sander, die achter zijn laatste man vandaan komt en nu alleen op de doelman mag aflopen. Harm komt mee, maar Sander wil het zelf doen en stuit dan op de keeper, die zijn schot tegenhoudt.“Sander, probeer die bal af te spelen,” reageert Leon.Verdorie, daar hadden we op 1-0 moeten staan.Maarten en Thijs doen het goed en de linksbuiten heeft inderdaad niets in te brengen.

“Hup Meeuwen !” hoor ik opeens langs de kant en daar zie ik een aantal mensen staan. Mijn vader is er, de vader van Frank, Paul (Franks broer) en Edith (Ruuds zus) en ook Harms broertje Dennis en zijn zus Tina met hun ouders. Tina staat in een strakke wielrenners en een naveltruitje langs de lijn. Geen gek lijf heeft die meid. Ze is net zo oud als ik en ik weet dat mijn aandacht wel eens afneemt tijdens de wedstrijd als zij kijkt.Ook de linksachter van Rood-Zwart kijkt even verwonderd naar haar. Op dat moment krijgt Leon de bal. Hij gaat ermee naar de rand van het strafschopgebied en legt de bal panklaar op het hoofd van Harm. De bal is zo hard dat de keeper niet meer kan reageren. Dennis en Tina springen in de lucht en vieren het doelpunt samen. In de dug-out zie ik Juliët Anke een omhelzing geven. We staan voor, halverwege de eerste helft.“Waarom sta jij er naast ?” vraagt mijn vader.“Iedereen moet spelen,” geef ik aan, “Maarten heeft een snelle man. Die kan ik niet houden.”“Dan kan Ruud er toch beter uit ? Die is niet snel,” meent Tina, “En waarom speelt Anke niet ?”“Ik ben geblesseerd,“ vertelt Anke haar, ‘Vanmorgen haalde iemand mij onderuit.”“Wil jij je niet met de opstelling bemoeien, jongedame ?” plaagt Ben.

Tina glimlacht en dan gaat haar aandacht weer naar het spel, want Sander is weg op snelheid. Helaas wordt hij teruggevlagd door de assistent-scheidsrechter van de Friezen, die een paar jaar ouder is dan Michaël en net ook even zijn ogen op Tina heeft laten rusten.“Ja, nu !” roept Dennis opeens en dan is Sander opnieuw weg. Hij omspeelt de keper en schiet dan op doel. Maar tot grote ontzetting van ons allemaal gaat de bal net langs het doel.“Verdomme jongens, hou je aandacht bij het spel,” reageert de grensrechter van Rood-Zwart kwaad. Ze weten dat ze uit het toernooi liggen als ze nu weer verliezen. Ik heb op het andere veld al twee keer gejuich gehoord, maar ik kan met niet voorstellen dat Maasland daar met 2-0 voor staat.

“Dennis, wil jij wat voor me doen ?” vraag ik het jochie dat in Meeuwen E1 speelt als we een tijd weer bezig zijn.“Wat dan ?” wil hij weten.“Even aan iemand op het andere veld vragen hoeveel het daar staat,” zeg ik.“Goed,” hij rent naar de middellijn, waar een stukje bosjes ontbreekt. Daar loopt een graspad van twee meter breed tussen de middellijnen van de twee velden.“Het staat 1-1,” komt het jochie me twee minuten later vertellen.“Dat is gunstig,” zeg ik.“Zijn jullie dan door ?” vraagt Tina.“Als we nu winnen…” ik hou mijn adem in, want de linksbuiten is weer aan de bal. Hij omspeelt Pim en Frank en schuift de bal langs Jochem in de hoek van het doel: 1-1, kort voor rust.Bij beide wedstrijden is het 1-1 als de teams de kleedkamer opzoeken.“Die jongen is echt goed,” mompelt Frank.“We hadden met 3-1 voor moeten staan,” mompelt Frank.“Ja, sorry,” reageert Sander, “Ik heb gewoon veel pech.”“Die eerste bal had je af moeten spelen,” vindt Leon, “Harm stond helemaal vrij.”“Jongens, wacht even,” interrumpeert Ben, “Het gaat best goed. We moeten alleen ophouden met mopperen op elkaar en die jongens niet meer laten voetballen. Laten wij onze aandacht bij het spel houden en niet bij de supporters.”Algemeen gegrinnik.

“Ik laat het team staan,” vervolgt Ben, “Sander, kijk goed om je heen als je de bal hebt. En als het op midvoor niet lukt, mag je ook switchen met Harm.”“Dat hadden we net al afgesproken,” knikt Sander.We drinken onze thee op en gaan weer naar buiten. Harm praat even met zijn vader en neemt dan zijn positie in het veld weer in.

Wij mogen aftrappen. Harm en Sander doen dit samen. De bal gaat naar Ruud en die passt weer naar Harm. Een duw in de rug volgt en het fluitje van de scheidsrechter laat weten dat we een vrije schop krijgen.“Muur !” roept de keeper. Leon en Ruud lopen naar de bal toe. Nog voordat de muur klaar is, tikt Leon de bal naar Ruud, die iets voor hem staat. Ruud haalt uit en de bal vliegt hoog in de touwen: 2-1.“We waren nog niet klaar,” protesteert de keeper.“Ik heb niet aangegeven dat jullie op mijn fluitje moesten wachten voor die vrije trap,” geeft de scheidsrechter aan, “Meeuwen staat voor.”

Hé, lekker, dat is een opsteker. Ik vraag me af wat erger is: net voor rust een tegentreffer incasseren of net erna. Als we nu snel nogeens scoren, dan zit de wedstrijd in de knip.Sander is opeens aan de linkerkant in zijn voeten aangespeeld. Maar zijn voorzet bereikt Harm niet. Het blijft lastig voor Sander, die zijn uiterste best doet, maar een ongelukkige wedstrijd speelt.Ook de links- en rechtsbuiten van Rood-Zwart ruilen van plaats. En dat betekent dat Dolf en Victor opeens geconfronteerd worden met een veel snellere speler.“Dolf, meeverdedigen,” waarschuwt Michaël als Dolf de jongen laat lopen. Victor probeert de bal weg te spelen, maar duwt daarbij de jongen weg. Vrije trap voor Rood-Zwart.“Dolf !”, roept Ben nu, “In de muur !”

Aarzelend loopt Dolf naar achteren, maar de bal is al gespeeld. De grote spits zet zijn voet er tegenaan als het leer voor hem stuitert. Met een boogje gaat de bal over Jochem heen, die hem in een reflex nog net over de lat weet te tikken.

“Kom nou eens terug, man,” moppert Victor op Dolf.“Speel mij die bal zo maar aan,” meent deze, “Dan kunnen we counteren.”“Nee, je moet helpen verdedigen,” zegt nu ook Michaël.De hoekschop wordt genomen. Victor krijgt de bal en speelt dan naar Dolf. Maar de pass van Dolf op Sander is weer veel te zacht, waardoor een middenvelder van de tegenstander weg kan lopen met de bal aan zijn voet. Er komt weer een aanval van Rood-Zwart, maar de bal verdwijnt uiteindelijk naast het doel.

“Yvo en Juliët,” zegt Ben, “Ga allebei maar warmlopen.”Dat hoeft hij mij geen tweede keer te zeggen. Ik ga meteen naar het trainingsveld en begin aan de warming-up. Even vijf minuten lopen, rekken en strekken en dan erin voor de laatste 10 minuten.“Yvo, je eigen plaats. Maarten linksachter. Victor linkshalf en Dolf naar de kant,” de eerste wissel.“Juliët op linksbuiten, Sander naar de kant. Harm, blijf maar in de spits,” zo gaan we voorin spelen in de slotfase.Sander is blij dat hij eruit mag. Dolf vindt het minder leuk, maar het is zijn eigen schuld. Ben houdt er niet van als spelers hun taak niet uitvoeren.

Hands op het middenveld. Vrije trap voor Ruud. Hij speelt Juliët in de voeten. Er volgt een voorzet met links. Harm wil koppen, maar de bal is net te hoog. Een verdediger kopt de bal weg. Die valt precies voor de voeten van Ruud. Er komt een hard schot, dat gepareerd wordt door de doelman. Dan wil Juliët naar de bal toe lopen, maar zij wordt aan haar shirt getrokken door de rechtsachter, waardoor ze ten val komt. Als dat er binnen is….Het is er binnen. We krijgen een penalty. Die is voor mij, want ik neem hem altijd.“Laat mij nou,” geeft Leon aan, “Jij bent net pas ingevallen.”“Wat maakt dat uit ?” vraag ik hem, “Ik neem altijd de strafschoppen, dus nu ook.”Leon kijkt even naar Frank, maar juist in dit soort situaties durft de aanvoerder geen beslissing te nemen.“Zijn jullie eruit ?” vraagt de scheidsrechter.“Ik neem hem,” zeg ik voordat Leon iets kan zeggen.Oog in oog met de doelman. Het scheelt dat we al voor staan. Bij 0-1 of 1-1 had ik veel meer druk gevoeld. Ik heb het idee dat het hele veld mij aangaapt als ik de bal goed heb gelegd en wacht op het fluitje.Ik zie de keeper naar de voor mij linkerhoek duiken en dan schiet ik de bal in de rechterhoek. Dan is het 3-1 en dus gebeurd. Tien minuten later fluit de scheidsrechter af.

Als Harm met Dennis en Tina gaat praten, kom ik er ook bij staan.“Mooie strafschop,” zegt mijn vader.“Ach” ik haal mijn schouders op.Als ik een jongen van Maasland zie langslopen, vraag ik hem wat hij gemaakt heeft.“1-1,” moppert hij, “Maar we hadden moeten winnen. Onze spits heeft een penalty gemist. En jullie ?”“3-1 gewonnen,” vertel ik.“Had ik wel verwacht,” merkt de jongen op, “Ik hoop dat jullie ook van die Belgen winnen. Dan kunnen wij nog doorgaan naar de kwartfinale.”Hé, ja, die hebben we gehaald nu, als eerste van de 16 teams zelfs.“We zitten in de kwartfinale,” bevestigt Pim.Harm glimlacht. Hij heeft natuurlijk een perfecte wedstrijd achter de rug: de hele tijd gespeeld en een keer gescoord. Natuurlijk moet ik ook blij zijn met mijn doelpunt en dat ben ik ook wel. Morgen sta ik gewoon weer in de basis. Ben zal er mij niet twee keer naast zetten.“Yvo,” zegt Tina, “Wij gaan naar huis.”“Zie ik je morgen weer ?” vraag ik haar.“Misschien,” belooft ze.Ik loop met haar mee totdat onze wegen zich scheiden. Ze zwaait nog even en dan ga ik naar de kleedkamer. De laatste wedstrijden van vandaag zijn al bezig, maar ik denk nu even aan iets anders dan aan voetbal.  

Wil je weten hoe de Meeuwen het verder doen op het toernooi ? En welke andere jongens niet alleen aan voetbal denken ? Lees dan volgende week het 4e deel van dit verhaal. 

Arjan Knoop (1970) is grensrechter bij DEC ’10 D1 en is een echte voetballiefhebber. Verder speelt hij accordeon en schrijft hij liedjes en verhaaltjes. Dit verhaal is geschreven in 2004.Voor reacties: Arjan.Knoop@ziggo.nl Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken